حیف انسانمو میدانم تا همیشه تنهام

 
نویسنده : محمد علی - ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٥ اسفند ۱۳۸٢
 

        تمام حرف دلم اينست....

وقتي از نردبان چَشم تو بالا رفتم و

از باغ نگاهت ميوه اي چيدم ، تو مرا

از بهشت قلبت به بيرون انداختي و

با ريسماني از عشق به چشمان منتظر به نگاهم بستي

و بر روي جعبه خاطرات گذشتهء بي عشقي هايم

                                                                     ....من را به دار آويختي!!!

      آن شب حتّي ماه هم با من قهر كرد...

ديوار دل