حیف انسانمو میدانم تا همیشه تنهام

 
نویسنده : محمد علی - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٦
 

ما وارثان عشقیم... عشقی که میشناسیم و نمیدانیم از کجا به ما رسیده است.

ما حاکمان خاکیم... خاکی که مشیناسیمش و نمیدانیم چرا حاکمش هستیم....

ما عابد خدائیم... خدایی که نمیشناسیم و میپرستیمش.

ما غبار زمانیم... زمانی که دوستش داریم و نمیدانیم چگونه آن را میکشیم.

ما همگی نادانیم... نمیدانیم چرا ولی هستیم.

ما مسئول این خاکیم... نمیدانیم یعنی چه !

ما سماوات روحیم... روحی که برای ما گمگشته و هر لحظه اصرافش میکنیم.

ما فرزندان ایرانیم... ایرانی که میشناسیم و نمیدانیم چیست.

ما موظف وراثتیم... میدانیم یعنی چه ولی نمیخواهیم.

ما مبتکران آرزوئیم...

ما خالقان خیالیم....

ما ...

ما وارثان عشقیم... ما عشقان خاکیم... ما نادان ترین خلق خدائیم.

خاکمان را آتش زدند... خوشحالیم که زنده ایم!

دلم از دست خودم گرفته... دلم از دست همه جوونای این دوره زمونه گرفته...

دلم ...

کاش به جای اینکه بخاطر معروفیت بریم رپ بخونیم... میشستیم بیات ترک و زنده میکردیم...

ما صاحبان عزای ایرانیم... ما قاتلان خویشیم...

سبز باشی... علی یارت!