حیف انسانمو میدانم تا همیشه تنهام

 
نویسنده : محمد علی - ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ خرداد ۱۳۸٦
 

تا به حال اینقدر از خودم راضی نبودم...

همه چیز در راستای تفکر من پیش میره...

من به واسطه افکاری هستم که همیشه آغشته از یاد خدا بوده...

من همیشه به واسطه چشمهایی طبیعت را میبینم که در آن برق انتظار میدرخشد...

من به واسطه تمام ذرات بی اندازه خدا زیسته ام...

تا به حال اینقدر عاشق خودم نبودم...

اگر روزی از پیش خودم برم از تنهایی دچار تجزیه افکار میشم....