حیف انسانمو میدانم تا همیشه تنهام

 
نویسنده : محمد علی - ساعت ۳:٠٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٩ اسفند ۱۳۸٥
 

هر کس را به مقامی در دنیای خویش قرار دادند... هر کس ارتفاعی از سطح استاندارد پرواز انسان در آسمان خداوند برای خود انتخاب میکند... گاهی این ارتفاع بستگی به شرایط آب و هواییه افکاری دارد که در اطراف او هستند...

هر کجا هستی خدا را صدا بزن... چون این کار تورا به فکر بودن یا هستن خداوند می اندازد...

فکر غذای زندگی انسانهاست...

یادمه بچه که بودم... دوم سوم دبستان... یه روز مدیر مدرسمون که یه آخوند بود اومدسر کلاسمون و شروع کرد از نماز و خدا و اینکه هر چیزی تو دنیاست خدا خلق کرده و این چیزا حرف زد...

میون صحبتاش میگفت سر نماز نباید به چیزی فکر کنین... فکر و ذهنتون نباید جایی باشه... فقط نماز بخونین..

خیلی اون موقع ها به این فکر کردم که چی کار کنم.. داشت باورم میشد که خنگم و نمیتونم همچین کاری بکنم... یه روز از داداشم پرسیدم که آخه من چی کار کنم؟؟؟؟ نمیشه... تو چه جوری سر نماز فکر نمیکنی...

داداشم گفت آدما که نمیتونن فکر نکنن...  آدما همیشه در هر حالی که هستن دارن فکر میکنن... حتی وقتی سر نمازی داری به این فکر میکنی که فکر نکنی... پس سر نماز سعی کن درست فکر کنی... به درست فکر کردن فکر کن!

آره خب! راست میگفت... فکر مثل تپش قلب میمونه... هر وقت دیگه صداش نیاد یعنی مردی!

هر وقتم که صداش خیلی زیاد بشه و تند تند بزنه ممکنه که بمیری...

درست فکردن یعنی چی؟؟؟

افکار تند تند...افکار بی صدا... افکار نا منظم... افکار مخدوش... صدای پای مرگه!

دوس داری چی کاره بشی؟؟؟ بهش فکر کن... ولی درست... شمرده شمرده... تا سالم و سرحال بمونی!

افکار انسانها رابطه ای مستقیم با حیات انسانها در میان آسمان خداوند دارند...

تفکر خالق عشق است و عشق همانند تمام فرزندان قدر پدر را نمیدانند و به فکر حیاط خویشتن هستند... و عشق خالق هوس و هوس نیز همانند تمامیه فرزندان ....

فرسودگیه پدران ما به خاطر خلق ما و به نشانی دلیل مرگشان مسایل حاشیهء فرزندانشان میباشد...

فرزندان خوبی باشیم تا پدرانی قابل ستایش شویم...

در تمام دنیا فقط ما میمانیم زیرا ما خداوند دنیای خویش هستیم...خداوند همیشه زندگانیه جاودان دارد!

سبز باشی...علی یارت...  یا خدا مدد!